یا اباصالح المهدی

وقتی بهار بیاید، آسمان همزبانی‌اش می‌كند با نزول باران، زمین همدلش می‌شود با رویاندن گیاهان و همه آفریدگان همراهی‌اش می‌كنند با دوری گناه...

آمده است: چه خوب است...چه خوب است روزگار حاكمیت توحید در جهان، جهانی شدن آیین بندگی خدای مهربان، برادری، یكرنگی آدمیان، رحمت و بر طرف شدن كینه‌ها از میان بندگان و فراگیر شدن حكمت، دانش، معرفت و ایمان و رسیدن به همه گمشده‌هایمان...

چه كسی ژرفای این موهبت لایزال را درك خواهد كرد؟ چه كسی گستره‌ی این ارتفاع یقین را مجال تماشا خواهد داد؟ چه كسی جز او شایسته مقام نجات است؟ وقتی پیش از خلقت آدم به حلول آسمانیش مژده داده شده است...

می‌آید، می‌آید تا مسیر رفتن را آماده كند...

مولاجان! سلام بر تو كه روز تجلی را بشارت دهنده‌ای و صبح خدا را مشتاق...

نگاهی بر تقویم کردم، سال‌هاست چشمانم بر قامت جمعه‌ها نیمه می‌ماند!

صفحه‌های جمعه‌ها همیشه نیمه و نا کامل است. نمی‌دانم که این صفحه را نیمه باب کرد اما حتما عاشق بوده زیرا می‌دانست بدون" تو "مولایم جمعه‌ها کامل نمی‌شود!

ظرف چشمانم از جام وجودت تا پر نشود همچنان ملول سرگشته خواهم ماند. ادرکنی یا عشق یا ابا صالح!